โปรแกรม: มหัศจรรย์สายเครือไท (ผู้ต้งและจ้วง) กุ้ยโจว – กว่างซี 7 วัน 6 คืน | เดินทาง: 21-26 ตุลาคม 2569 | เดินทางโดย: เครื่องบิน + รถไฟความเร็วสูง

: “ไม่ใช่แค่การไปเที่ยว…
แต่คือการเดินทางกลับไปหา ‘รากเหง้า’ ที่เราอาจหลงลืม”

คือ “การได้ไปดูเรา” ในกระจกเงาบานใหญ่ที่ชื่อว่า มณฑลกุ้ยโจวและเขตปกครองตนเองกว่างชี-จ้วง

เดินทางข้ามพรมแดนไปนับพันกิโลเมตร แต่กลับสื่อสารกันรู้เรื่อง เช่น ด้วยคำว่า ‘กินข้าว’ ‘กินน้ำ’ และ ‘ไฟ”
ไปสัมผัสความมหัศจรรย์ของ “ต้ง-จ้วง” พี่น้องร่วมรากเหง้ากับไทสยามที่กาลเวลาแยกเราไม่ขาด

ร่วมออกเดินทางสำรวจ “สายเครือไท-กะได” ในดินแดนกุ้ยโจวและกว่างซีไปด้วยกัน กับทริป  มหัศจรรย์สายเครือไท-กะได (ผู้ต้งและจ้วง) กุ้ยโจว – กว่างซี | 7 วัน 6 คืน กุ้ยหยาง – น้ำตกหวงกั่วซู่ – หมู่บ้านต้งจ้าวซิง – กุ้ยหลิน – หยางซั่ว – หนานหนิง – หมิงซื่อเถียนหยวน- น้ำตกเต๋อเทียน- ผาลาย และ พิพิธภัณฑ์ชนชาติวิทยาแห่งหนานหนิง
21-26 ตุลาคม 2569

ทำความรู้จัก กลุ่มตระกูลภาษาไท-กะได (Tai-Kadai) หรือ ขร้า-ไท (Kra-Dai) ว่ามีกี่กลุ่ม
กลุ่มตระกูลภาษา ไท-กะได (Tai-Kadai) หรือที่นักภาษาศาสตร์บางกลุ่มเรียกว่า ของร้า-ไท (Kra-Dai) เป็นกลุ่มภาษาที่มีความสำคัญมากในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และตอนใต้ของจีนครับ 

ตระกูลภาษานี้ประกอบด้วยกลุ่มย่อยหลัก ๆ ที่กระจายตัวอยู่ในหลายประเทศ ดังนี้ครับ:
1. กลุ่มไท (Tai): เป็นกลุ่มที่ใหญ่ที่สุดและมีคนพูดมากที่สุด เช่น ภาษาไทย , ภาษาลาว , ภาษาไทใหญ่ (ในพม่า), ภาษาจ้วง (ในจีน) ภาษาไทผาเก ภาษาไทคำตี่(ในอินเดีย) ภาษาไทมาว ภาษาไทลื้อ ภาษาไทดำ ภาษาไทขาว ภาษาไทแดง ภาษาญ้อ ภาษาพวนและภาษาผู้ไท
ส่วนภาษาชาวปู้อี (Bouyei)จะคล้ายกับภาษาจ้วงกลุ่มเหนือ
2. กลุ่มกัม-สุ่ย (Kam-Sui): ส่วนใหญ่พูดโดยกลุ่มชาติพันธุ์ในมณฑลกุ้ยโจวและกว่างซี ประเทศจีน เช่น ชาวต้ง (Dong)
3. กลุ่มขร้า (Kra) หรือ กะได : เป็นกลุ่มภาษาเก่าแก่ที่มีคนพูดจำนวนไม่มากนัก กระจัดกระจายอยู่แถบชายแดนจีนและเวียดนาม เช่น กลุ่มเกอหลาว (Gelao) ภาษาลาติ (Lachi) ภาษาล่ากัว หรือ ล่าฮา (Laha) ซึ่งมักอยู่ในเวียดนามภาคเหนือติดกับจีน
มีงานศึกษา ว่า กลุ่มกลุ่มขร้า (Kra) หรือ กะได แต่โบราณ ได้มีการขยายการตั้งถิ่นฐานมาถึงเขตลาวใต้ และภาคอิสานของไทย แต่ถูกกลืน กลายภาษาเป็นลาว แบะไทย ไปแล้ว
4. กลุ่มฮลาย (Hlai): ภาษาของกลุ่มชาติพันธุ์บนเกาะไหหลำ ประเทศจีน 

ไปสำรวจเส้นทาง “สายเครือไท-กะได” ในดินแดนกุ้ยโจวและกว่างซีกัน
ทริปนี้ เป็นการย้อนรอยอารยธรรมของกลุ่มชาติพันธุ์ที่มีความเชื่อมโยงทางภาษาและวัฒนธรรมกับชาวไทยอย่างน่าทึ่ง โดยเฉพาะกลุ่ม ชาวจ้วง (Zhuang) ชาวปู้อี (Bouyei) หรือ ผู้ไหย้ และ ชาวผู้ต้ง(ผู้ทุ่ง) ซึ่งถือเป็นพี่น้องตระกูลภาษาไท-กะได(ขร้า-ไท)ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีน นอกจากกลุ่มชาติพันธุ์ไท/ไต ในมณฑลยูนนาน
….

ต้ง – กุ้ยโจว
“ลึกเข้าไปในหุบเขาแห่งกุ้ยโจว… ยังมีดินแดนที่กาลเวลาหยุดหมุน ที่ซึ่ง ‘บ้านไร้ตะปู’ และ ‘เสียงเพลงไร้เครื่องดนตรี’ ยังคงก้องกังวานร่วมพันปี ไปบันทึกภาพรากเหง้าที่ใกล้ตัวเราที่สุด ในมุมที่โลกยังไม่ค่อยรู้จักกัน”
… ไปพบมีดินแดนหนึ่งที่ซ่อน ‘ความลับ’ ของบรรพบุรุษไท-กะไดเอาไว้ รอให้เราไปค้นพบในฤดูใบไม้ร่วงนี้

กลุ่มภาษาด้ง (Dong) หรือที่เรียกตัวเองว่า กัม (Kam) นั้น อยู่ระหว่างกลุ่มภาษาไท กับภาษากะได หรือขร้า
ภาษาด้ง (Dong) หรือที่เรียกตัวเองว่า กัม (Kam) จัดอยู่ในกลุ่ม กัม-สุ่ย (Kam-Sui) ของตระกูลภาษาไท-กะได(ขร้าไท) ครับ
 ชาวด้งอาศัยอยู่หนาแน่นในบริเวณ ภูเขาทางตอนใต้ของจีน เช่น มณฑลกุ้ยโจว หูหนาน และกวางสี พวกเขามีวัฒนธรรมที่โดดเด่นมาก โดยเฉพาะสถาปัตยกรรมไม้ที่ไม่ใช้ตะปูเลยแม้แต่ตัวเดียว เช่น “หอกลอง” (Drum Tower) และ “สะพานลมฝน” (Wind and Rain Bridge) 
ความน่าสนใจของกลุ่มภาษากัม-สุ่ยและชาวด้งครับ:
1. ความลับของหอกลอง: ทำไมสิ่งก่อสร้างนี้ถึงเป็นศูนย์กลางจักรวาลของหมู่บ้านชาวด้ง และมีความหมายอย่างไรต่อภาษาที่พวกเขาใช้ 
2. เสียงเพลงที่ไม่มีเครื่องดนตรี: “เพลงประสานเสียงชาวด้ง” (Grand Song of the Dong) ที่ได้รับการยกย่องเป็นมรดกโลก ซึ่งสะท้อนโครงสร้างเสียงวรรณยุกต์ที่ซับซ้อนของภาษา 
3. ญาติห่างๆ ของภาษาไทย: เปรียบเทียบความคล้ายคลึงระหว่างภาษากัม (ด้ง) กับภาษาไทย ว่ามีคำไหนที่ฟังแล้วเข้าใจได้ทันทีบ้าง 
….

จ้วง-กว่างชี

ว่ากันว่า “คนเราจะรู้สึกตื่นเต้นที่สุดเมื่อเจอสิ่งที่ “เหมือนจะรู้จักแต่ไม่เคยเห็น”
“ลองจินตนาการว่าเมื่อเราได้เดินเข้าไปในหมู่บ้านที่อยู่ห่างไปไกลโพ้น แต่กลับได้ยินเสียงแม่เฒ่าเรียกหลานกินข้าวด้วยคำเดียวกับที่คุณใช้ที่บ้าน… ความรู้สึกนั้นไม่ใช่แค่การเที่ยว แต่มันคือการ ‘กลับบ้านหลังเก่า’ ที่เราลืมทางไปแล้ว”

ชนชาติจ้วงเป็นกลุ่มชาติพันธุ์ไทยกลุ่มใหญ่ที่สุดในจีน มีวัฒนธรรมเก่าแก่กว่า 2,300 ปีในแถบกวางสี-ยูนนาน เด่นด้านการทำนาข้าว ใช้ชีวิตผูกพันกับธรรมชาติและเครื่องสำริด (กลองมโหระทึก) มีความเชื่อเรื่องผีบรรพบุรุษ เพลงพื้นบ้าน และประเพณีที่คล้ายคลึงกับชาวไทยอย่างมาก เช่น การสร้างบ้านเรือนยกพื้นและการกินข้าวเหนียวลักษณะเด่นของวัฒนธรรมโบราณชนชาติจ้วง:วัฒนธรรมสำริด: มีการใช้ กลองมโหระทึก (Bronze Drum) ในพิธีกรรมต่างๆ ทั้งการขอฝน การศพ และเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจ ซึ่งสอดคล้องกับยุคก่อนประวัติศาสตร์ตอนปลายวิถีการทำนาข้าว: ชาวจ้วงมีความผูกพันกับการปลูกข้าวเป็นหลัก คล้ายกับคำว่าคล้ายกับคำว่า “ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว” ซึ่งเป็นรากฐานเดียวกับวัฒนธรรมไทย

ความเชื่อและพิธีกรรม: เชื่อเรื่องผีฟ้า ผีบรรพบุรุษ และมีการสวดมนต์โดยซือกง (หมอผี/พระ) ในงานศพเพลงและดนตรีพื้นบ้าน: มีวัฒนธรรม “เพลงกลางวัน” หรือเพลงร้องแก้กันของหนุ่มสาว ซึ่งเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่สำคัญ
นอกจากนี้ ชาวจ้วง ยังมีไปตำนาน “ปู่รู้ทั่ว” หรือที่ชาวจ้วงในเขตปกครองตนเองกวางสีเรียกว่า ปู้ลั่วทัว ซึ่งคือ “บรรพบุรุษผู้สร้างโลก” และเป็นผู้ให้กำเนิดสรรพสิ่งตามความเชื่อของชาวจ้วง

การเชื่อมโยงกับวัฒนธรรมไทย: มีการศึกษาว่าชาวจ้วงเป็นกลุ่มภาษาจ้วง-ไต ตระกูลเดียวกับชาวไทย (กลุ่มไท) จึงมีขนบธรรมเนียมที่คล้ายคลึง เช่น การไหว้, การทำบุญ, และการนับถือผีบรรพบุรุษวัฒนธรรมของชาวจ้วงถือเป็นรากฐานสำคัญในการศึกษาความสัมพันธ์และที่มาของวัฒนธรรมไทยในอดีต
….

ประเด็นที่น่าสนใจเรียนรู้ เพื่อค้นหาคำตอบ บางอย่าง
เราจะได้เรียนรู้ร่วมกัน เพื่อเชื่อมโยง สายเครือญาติไท-กะได กับไทสยาม(และลาว) ในประเด็นดังนี้ ครับ
1. ใช้ “ภาษา” เป็นกุญแจนำทาง (Linguistic Connections) 
กลุ่มนี้จะทึ่งมากเมื่อเห็นการสืบสร้างคำดั้งเดิม (Proto-Tai) ลองนำเสนอในรูปแบบ ตารางเปรียบเทียบ เพื่อความชัดเจน
แผนภาพ การเชื่อมโยง เปรียบเทียบทางภาษา จะทำให้ ที่เห็นภาพชัดเจนระหว่าง “ต้ง-จ้วง” กับ “ไทยสยาม” ครับ
2. เชื่อมโยงผ่าน “ระบบความเชื่อโบราณ” (Ontology & Beliefs) 
นำเสนอเนื้อหาที่ลึกไปถึงโครงสร้างสังคมและความเชื่อก่อนการรับพุทธศาสนา:
• ระบบแถน: อธิบายว่า “ปู้ลั่วทัว” ของชาวจ้วง คือร่องรอยของ “แถน” บรรพบุรุษผู้สร้างโลก 
• วัฒนธรรมกบและกลองมโหระทึก: ชี้ให้เห็นว่าสัญลักษณ์กบบนหน้ากลองในกว่างซี คือรากฐานเดียวกับความเชื่อเรื่องกบกินเดือนและการขอฝนในดินแดนไทย 
3. สถาปัตยกรรมและวิถีชีวิต (Material Culture) 
• เรือนเครื่องสับ: อธิบายเทคนิคการสร้าง “หอกลอง” ของชาวต้งที่ไม่ใช้ตะปู ว่าเป็นวิวัฒนาการขั้นสูงของเรือนเครื่องผูกในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
• การจัดการน้ำ: การทำนาขั้นบันไดและระบบชลประทานพื้นบ้านที่คล้ายคลึงกับ “เหมืองฝาย” ของทางเหนือ
……
ประเด็นสำคัญ ของการไขคำตอบ ในการร่วมทริปครั้งนี้

1.รหัสลับในภาษา: สอบถามจากคำศัพท์โบราณที่ยังคงใช้อยู่ทั้งในไทยและกวางสี เพื่อพิสูจน์สายสัมพันธ์ที่ตัดไม่ขาด 
2.โบราณคดีที่ยังมีชีวิต: เริ่มจากเรื่อง “กลองมโหระทึก” และพิธีกรรมความเชื่อที่คนไทยเกือบจะลืมไปแล้วแต่ยังคงมีลมหายใจอยู่ในหมู่ชาวจ้วง 
3.เส้นทางการแลกเปลี่ยนเคลื่อนย้าย : เริ่มจากทฤษฎีการเคลื่อนย้ายของกลุ่มคนตระกูลไท-กะได จากตอนใต้ของจีนลงสู่ดินแดนไทยและสปป.ลาว ในปัจจุบัน นั้น เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมจึงมีการแลกเปลี่ยนเคลื่อนย้าย

ตลอดเส้นทางนี้ นอกจากธรรมชาติและวิถีชีวิตแล้ว ยังได้เรียนรู้ความเชื่อดั้งเดิมของกลุ่มไท-กะได เช่น ความเชื่อเรื่อง “แถน” เทพแห่งฟ้าฝน และ “กบ” ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ศักดิ์สิทธิ์บนกลองมโหระทึก ความเชื่อเหล่านี้ยังคงปรากฏในพิธีกรรมและเทศกาลสำคัญ เช่น เทศกาลซานเยือซานของชาวจ้วง สะท้อนให้เห็นรากวัฒนธรรมร่วมที่เชื่อมโยงผู้คนในภูมิภาคนี้เข้าด้วยกันอย่างลึกซึ้ง และทำให้การเดินทางครั้งนี้เป็นมากกว่าการท่องเที่ยว แต่คือการย้อนกลับไปทำความเข้าใจ “ราก” ของความเป็นไทในมิติที่กว้างขึ้น

นอกจากนี้ ยังได้ท่องเที่ยวไปกับธรรมชาติที่สวยงาม ภูมิศาสตร์ธรรมชาติแห่งขุนเขาและสายน้ำ (Geography & Nature): เจาะลึกความมหัศจรรย์ทางธรรมชาติของน้ำตกเต๋อเทียน ในกว่างซี และน้ำตกหวงกั่วซู่ในกุ้ยโจว น้ำตกที่ใหญ่ที่สุดในจีน ซึ่งเป็นฉากหลังของชุมชนไทโบราณ (ชาวปู้อี Bouyei หรือผู้ไหย้) ที่อาศัยอยู่กับธรรมชาติมานับพันปี รวมทั้งสายน้ำหลี่ (Li River) แห่งกุ้ยหลินและหยางซั่ว (กุ้ยหลินเคยเป็นเมืองหลวงของจ้วงมาก่อน) ก็เป็นความหัศจรรย์ ทางธรรมชาติที่ได้รับการยกย่องว่าสวยงามราวกับ “สวรรค์บนพื้นพิภพ” (Guilin Scenery is the best under heaven) นอกจากนี้ แม่น้ำหลี่ (Li River) เป็นหนึ่งในสถานที่ที่งดงามที่สุดในโลกจนได้รับการยกย่องจาก National Geographic ให้เป็นหนึ่งใน “10 สิ่งมหัศจรรย์ทางธรรมชาติของโลก” (Top 10 Water Wonders)

ทริปมหัศจรรย์สายเครือไท-กะได(ผู้ต้งและจ้วง) มหัศจรรย์สายเครือไท-กะได (ผู้ต้งและจ้วง) กุ้ยโจว – กว่างซี | 7 วัน 6 คืน 21-26 ตุลาคม 2569 กุ้ยหยาง – น้ำตกหวงกั่วซู่ – หมู่บ้านต้งจ้าวซิง – กุ้ยหลิน – หยางซั่ว – หนานหนิง – หมิงซื่อเถียนหยวน- น้ำตกเต๋อเทียน- ผาลาย และ พิพิธภัณฑ์ชนชาติวิทยาแห่งหนานหนิง 7 วัน 6 คืน
ดินแดนทางตอนใต้ของจีนเปรียบเสมือน “บ้านหลังเก่า” ของกลุ่มคนที่พูดภาษาตระกูลไท-กะได การได้ยินคำภาษาไทโบราณที่ยังมีลมหายใจ กับผู้คนที่อยู่ไกลแสนไกลนั้นไม่ใช่แค่การได้อ่านจากหนังสือ

คือการเดินทางไปพบกับส่วนหนึ่งของจิตวิญญาณตัวเราที่ขาดหายไป
และเส้นทางนี้จึงไม่ใช่แค่การเดินทางท่องเที่ยว แต่เป็นการค่อย ๆ ทำความเข้าใจรากทางวัฒนธรรมของไทย ผ่านกลุ่มคนที่มีความใกล้ชิดกับเราอย่างคาดไม่ถึง ผ่านผู้คน ภาษา และภูมิปัญญาที่ยังคงมีชีวิตอยู่จนถึงปัจจุบัน

ทริปนี้จึงไม่ใช่แค่ “การไปดูเขา” แต่คือ “การได้ไปดูเรา” ในกระจกเงาบานใหญ่ที่ชื่อว่า มณฑลกุ้ยโจวและเขตปกครองตนเองกว่างชี-จ้วง

นี่จึงไม่ใช่เพียงการท่องเที่ยว
แต่คือการเดินทางเพื่อมองย้อนกลับไปยัง “รากวัฒนธรรม” ผ่านธรรมชาติ ผู้คน และเรื่องเล่าที่จับต้องได้จริง

 เส้นทางที่ออกแบบอย่างพอดี
ไม่เร่งรีบจนเกินไปให้ทุกท่านได้ซึมซับบรรยากาศ เรียนรู้ และเก็บเกี่ยวความทรงจำในทุกช่วงเวลาอย่างเต็มที่

ร่วมออกเดินทางสำรวจ “สายเครือไท-กะได” ในดินแดนกุ้ยโจวและกว่างซีไปด้วยกัน